سایه

انتظار سخته و گاهی حس میکنم سهم نیمی از آدما تو زندگی فقط انتظاره،،،

انتظاری که هیچوقت تمومی نداشته و نداره و نخواهد داشت...

گاهی احساس پوچ بودن توان زندگی و زندگی کردن رو از آدما میگیره...

​​​​​​اما همین پوچ بودن ی محرک میخواد که تو رو از قعر بکشه رو به بالا و این بالا کشیدن همون امیده...

امیدی که انتظار رو واسه همه شیرین می‌کنه...