سایه

ما تمام عمر در جستجوی جایی برای آرامش هستیم؛ در سفرها، در موفقیت‌ها، در آغوش دیگران و در کلماتِ زیبا. اما حقیقت این است که آرامش، مقصدی نیست که به آن برسیم، بلکه شیوه راه رفتن ماست.

آرامش یعنی یاد بگیریم میانِ “آنچه اتفاق می‌افتد” و “واکنشی که نشان می‌دهیم”، فضایی برای انتخاب ایجاد کنیم. یاد بگیریم که با نقص‌هایمان رفیق شویم و بدانیم که برای دوست داشتنِ خود، نیازی به بی‌عیب بودن نیست. تو همین‌گونه، با تمام زخم‌ها و شک‌ها، کافی و ارزشمندی...