سایه

روحم نه آرام است، نه خواب؛

طوفانی است میانِ سوالاتی که هیچ‌کدام، پاسخِ من نیستند.

این‌ها خستگیِ روزها نیستند؛

این‌ها شب‌ها هستند که در سینه‌ی من جا خوش کرده‌اند و بی‌صدا موج می‌زنند.

با هر فکر، موجی بلند می‌شود؛

با هر پاسخِ ناقص، طوفانی کورتر.

از کجا آمده‌ام؟

به کجا می‌روم؟

برای چه می‌مانم و چرا می‌روم؟

پرسش‌ها می‌آیند و می‌روند،

اما من همچنان میانِ آن‌ها آواره‌ام؛

خسته از اینکه می‌دانم سوالات بی‌پاسخ،

سنگین‌ترین بارهایی هستند که یک روح می‌تواند بر دوش بکشد.

و با این حال...

در همین تلاطمِ بی‌پاسخ،

هنوز چراغی خاموش‌نشده در من می‌سوزد؛

که هر شب، فراموش می‌کند که «جواب نگرفته» و باز هم می‌جوید...